Listen to this article

รูปปั้นคนขี่ม้า

จาก Wikipedia สารานุกรมเสรี
ข้ามไปที่การนำทางข้ามไปที่การค้นหา
พระบรมรูปทรงม้าของ Marcus AureliusบนCapitoline ฮิลล์เป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับการฟื้นฟูศิลปวิทยาประติมากรรมขี่ม้า

พระบรมรูปทรงม้าเป็นรูปปั้นของผู้ขับขี่ที่ติดตั้งอยู่บนม้าจากภาษาละติน " eques " ความหมาย " อัศวิน " มาจาก " Equus " ความหมาย "ม้า" [1]รูปของเหม้าเป็นอย่างเคร่งครัดรูปปั้นม้า รูปปั้นขี่ม้าขนาดเต็มเป็นวัตถุที่ยากและมีราคาแพงสำหรับวัฒนธรรมใด ๆ ในการผลิตและโดยทั่วไปแล้วตัวเลขมักเป็นภาพของผู้ปกครองหรือในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและเมื่อไม่นานมานี้ผู้บัญชาการทหาร

ประวัติ[ แก้ไข]

Khosrow Parvizยืนอยู่ที่นี่ ทางด้านซ้ายของเขาคือAhura Mazdaทางด้านขวาของเขาคือAnahitaและด้านล่างคือ Khosrau สวมชุดอัศวินเปอร์เซียขี่ม้าตัวโปรดShabdizในเมืองKermanshahประเทศอิหร่าน

กรีกโบราณ[ แก้]

รูปปั้นขี่ม้าในเวสต์กลับไปอย่างน้อยเท่าที่โบราณกรีซ พบบนอะโครโพลิสในกรุงเอเธนส์ซึ่งเป็นรูปปั้นในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาลซึ่งรู้จักกันในชื่อRampin Riderแสดงถึงโครอสที่ติดอยู่บนหลังม้า

ตะวันออกกลางและตะวันออกไกลโบราณ[ แก้]

จำนวนโบราณอียิปต์ , อัสซีเรียและเปอร์เซีย สรรโชว์ตัวเลขติดมักจะโมหะแม้ว่าจะไม่มีรูปปั้นยืนฟรีเป็นที่รู้จักกัน กองทัพดินเผาของจีนไม่มีคนขี่ม้าแม้ว่าทหารม้าจะยืนอยู่ข้างภูเขาของพวกเขา แต่รูปปั้นเครื่องปั้นดินเผาของราชวงศ์ถังที่มีขนาดเล็กกว่ามักจะรวมไว้ในขนาดที่ค่อนข้างเล็ก ไม่มีการสร้างรูปปั้นคนขี่ม้าแบบจีนจนถึงยุคปัจจุบัน รูปปั้นของผู้ปกครองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของศิลปะจีนแบบดั้งเดิมและแม้แต่ภาพวาดที่วาดไว้ก็แสดงให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงเห็นในโอกาสพิเศษเท่านั้นจนถึงศตวรรษที่ 11 [2]

กรุงโรมโบราณ[ แก้]

หัวม้าจากSuasaนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของอนุสาวรีย์ขี่ม้าขนาดใหญ่ แคลิฟอร์เนีย ค.ศ. 40 วอลเตอร์สพิพิธภัณฑ์ศิลปะ , บัลติมอร์

รูปปั้นดังกล่าวมักเป็นที่ระลึกถึงผู้นำทางทหารและรัฐบุรุษที่ต้องการเน้นเชิงสัญลักษณ์ถึงบทบาทผู้นำที่แข็งขันที่ดำเนินการมาตั้งแต่สมัยโรมันโดยชนชั้นขี่ม้า, Equites (พหูพจน์ของEques ) หรืออัศวิน

มีหลายสีบรอนซ์ภาพวาดขี่ม้า (โดยเฉพาะอย่างยิ่งของจักรพรรดิ) ในกรุงโรมโบราณแต่พวกเขาก็ไม่รอดเพราะพวกเขากำลังละลายลงเพื่อนำมาใช้ในการผสมเป็นเหรียญ , ระฆังโบสถ์หรืออื่น ๆ โครงการขนาดเล็ก (เช่นประติมากรรมใหม่สำหรับโบสถ์คริสต์ ); Colossus of Barletta ที่ยืนอยู่สูญเสียส่วนของขาและแขนไปยังระฆังโดมินิกันในปี 1309 เกือบจะเป็นเพียงบรอนซ์ขี่ม้าของโรมันที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงองค์เดียวคือรูปปั้นขี่ม้าของ Marcus Aureliusในกรุงโรมเป็นหนี้การอนุรักษ์Campidoglioเนื่องจากการระบุตัวตนที่ผิดMarcus Aureliusปราชญ์ - จักรพรรดิกับคอนสแตนตินมหาราชจักรพรรดิคริสเตียน Regisole ( "อาทิตย์กษัตริย์") เป็นสีบรอนซ์คลาสสิกหรือสายเก่าอนุสาวรีย์ขี่ม้าของไม้บรรทัดมีอิทธิพลอย่างมากในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลี แต่ทำลายใน 1796 ในการปลุกของการปฏิวัติฝรั่งเศส เดิมสร้างขึ้นที่Ravennaแต่ถูกย้ายไปยังPaviaในยุคกลางซึ่งตั้งอยู่บนเสาหน้ามหาวิหาร ชิ้นส่วนของรูปปั้นรูปคนขี่ม้าของออกัสตัสยังรอดชีวิต

ยุโรปสมัยกลาง[ แก้]

รูปปั้นขี่ม้าไม่ได้บ่อยมากในวัยกลางแต่มีบางตัวอย่างเช่นแบมเบิร์กขี่ม้า (เยอรมัน: Der Bamberger ไรเตอร์ ) ที่ตั้งอยู่ในวิหาร Bambergอีกตัวอย่างหนึ่งคือแม็กไรเตอร์ , ในเมืองมักเดบูร์ที่แสดงให้เห็นถึงจักรพรรดิอ็อตโตผมมีเพียงไม่กี่รูปปั้นประมาณครึ่งหนึ่งของขนาดของเป็นนักบุญจอร์จและมังกรรวมทั้งคนที่มีชื่อเสียงในกรุงปรากและกรุงสตอกโฮล์ม Scaliger สุสานในเวโรนารวมถึงรูปปั้นแบบกอธิคที่น้อยกว่า LifeSize บรอนซ์ขนาดเล็กที่รู้จักกันดีรูปปั้นขี่ม้าของชาร์เลอมาญ (หรือจักรพรรดิองค์อื่น) ในปารีสอาจเป็นภาพเหมือนของชาร์เลอมาญร่วมสมัยแม้ว่าวันที่และหัวเรื่องจะไม่แน่นอน

ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา[ แก้ไข]

Donatello : รูปปั้น Gattamelata (1444–1453)

After the Romans, no surviving monumental equestrian bronze was cast in Europe until 1415–1450 when Donatello created the heroic bronze Equestrian statue of Gattamelata the condottiere, erected in Padua. In 15th century Italy, this became a form to memorialize successful mercenary generals, as evidenced by the painted equestrian funerary monuments to Sir John Hawkwood and Niccolò da Tolentino in Florence Cathedral, and the Statue of Bartolomeo Colleoni (1478–1488) cast by Verrocchio in Venice.

Leonardo da Vinci had planned a colossal equestrian monument to the Milanese ruler, Francesco Sforza, but was only able to create a clay model. The bronze was reallocated for military use in the First Italian War.[3] Similar sculptures have survived in small scale: The Wax Horse and Rider (c.1506–1508) is a fragmentary model for an equestrian statue of Charles d'Amboise.[4] The Rearing Horse and Mounted Warrior in bronze was also attributed to Leonardo.

Titian's equestrian portrait of Charles V, Holy Roman Emperor of 1548 applied the form again to a ruler. The Equestrian statue of Cosimo I de' Medici (1598) by Giambologna in the center of Florence was a life size representation of the Grand-Duke, erected by his son Ferdinand I.

Ferdinand himself would be memorialized in 1608 with an equestrian statue in Piazza della Annunziata was completed by Giambologna's assistant, Pietro Tacca. Tacca's studio would produce such models for the rulers in France and Spain. His last public commission was the colossal equestrian bronze of Philip IV, begun in 1634 and shipped to Madrid in 1640. In Tacca's sculpture, atop a fountain composition that forms the centerpiece of the façade of the Royal Palace, the horse rears, and the entire weight of the sculpture balances on the two rear legs, and discreetly, its tail, a novel feat for a statue of this size.

Absolutism[edit]

The Bronze Horseman by Étienne Maurice Falconet (1768–1782)

During the age of Absolutism, especially in France, equestrian statues were popular with rulers; Louis XIV was typical in having one outside his Palace of Versailles, and the over life-size statue in the Place des Victoires in Paris by François Girardon (1699) is supposed to be the first large modern equestrian statue to be cast in a single piece; it was destroyed in the French Revolution, though there is a small version in the Louvre. The near life-size equestrian statue of Charles I of England by Hubert Le Sueur of 1633 at Charing Cross in London is the earliest large English example, which was followed by many. The equestrian statue of King José I of Portugal, in the Praça do Comércio, was designed by Joaquim Machado de Castro after the 1755 Lisbon earthquake and is a pinnacle of Absolutist age statues in Europe. The Bronze Horseman (Russian: Медный всадник, literally "The Copper Horseman") is an iconic equestrian statue, on a huge base, of Peter the Great of 1782 by Étienne Maurice Falconet in Saint Petersburg, Russia. The use of French artists for both examples demonstrates the slow spread of the skills necessary for creating large works, but by the 19th century most large Western countries could produce them without the need to import skills, and most statues of earlier figures are actually from the 19th or early 20th centuries.

United States[edit]

In the colonial era, an equestrian statue of George III by English sculptor Joseph Wilton stood on Bowling Green in New York City. This was the first such statue in the United States, erected in 1770 but destroyed on July 9, 1776, six days after the Declaration of Independence.[5] The 4,000-pound gilded lead statue was toppled and cut into pieces, which were made into bullets for use in the American Revolutionary War.[6] Some fragments survived and in 2016 the statue was recreated for a museum.[7]

In the United States, the first three full-scale equestrian sculptures erected were Clark Mills' Andrew Jackson (1852) in Washington, D.C., Henry Kirke Brown's George Washington (1856) in New York City, and Thomas Crawford's George Washington in Richmond, Virginia (1858). Mills was the first American sculptor to overcome the challenge of casting a rider on a rearing horse. The resulting sculpture (of Jackson) was so popular he repeated it for New Orleans, Nashville, and Jacksonville.

Cyrus Edwin Dallin made a specialty of equestrian sculptures of American Indians: his Appeal to the Great Spirit stands before the Museum of Fine Arts, Boston. The Robert Gould Shaw Memorial in Boston is a well-known relief including an equestrian portrait.

20th century[edit]

Lobey Dosser (and Rank Bajin) on El Fidelio, commemorating Bud Neill.

As the 20th century progressed, the popularity of the equestrian monument declined sharply, as monarchies fell and the military use of horses virtually vanished. The Statue of Queen Elizabeth II riding Burmese in Canada, and statues of Rani Lakshmibai in Gwalior and Jhansi, India, are some of the rare portrait statues with female riders. (Although Joan of Arc has been so portrayed a number of times,[8] and an equestrian statue of Queen Victoria features prominently in George Square, Glasgow). In America, the late 1970s and early 1980s witnessed something of a revival in equestrian monuments, largely in the Southwestern United States. There, art centers such as Loveland, Colorado, Shidoni Foundry in New Mexico, and various studios in Texas once again began producing equestrian sculpture.

An equestrian statue of Marshal C. G. E. Mannerheim carved by Aimo Tukiainen and unveiled in 1960, among the Mannerheimintie street in Helsinki, Finland

These revival works fall into two general categories, the memorialization of a particular individual or the portrayal of general figures, notably the American cowboy or Native Americans. Such monuments can be found throughout the American Southwest.

In Glasgow, the sculpture of Lobey Dosser on El Fidelio, erected in tribute to Bud Neill, is claimed to be the only two-legged equestrian statue in the world.

Tallest and largest equestrian statue[edit]

Second tallest equestrian statue: General Artigas in Minas, Uruguay

The monument to general Jose Gervasio Artigas in Minas, Uruguay (18 meters tall, 9 meters long, 150,000 kg) was the world's largest equestrian statue until 2009. The current largest is the 40 meters tall Genghis Khan Equestrian Statue at Tsonjin Boldog, 54 km from Ulaanbaatar, Mongolia, the legendary location where Genghis Khan found the golden whip.

The world's largest equestrian sculpture, when completed, will be the Crazy Horse Memorial, in South Dakota, USA at a planned 641 feet (195 m) wide and 563 feet (172 m) high, even though only the upper torso and head of the rider and front half of the horse will be depicted. Also on a huge scale, the carvings on Stone Mountain in Georgia, USA are equestrian sculpture rather than true statues, the largest bas-relief in the world. The world's largest equestrian bronze statues are Juan de Oñate statue in El Paso, Texas (2006), statue in Altare della Patria in Rome (1911) and statue of Jan Žižka in Prague (1950).[9]

Hoof-position symbolism[edit]

Equestrian statue of Confederate General James Longstreet on his horse Hero in Pitzer Woods at Gettysburg National Military Park, Gettysburg, PA

In the United States and the United Kingdom, an urban legend states that if the horse is rearing (both front legs in the air), the rider died from battle; one front leg up means the rider was wounded in battle; and if all four hooves are on the ground, the rider died outside battle. For example, Richard the Lionheart is memorialised, mounted passant, outside the Palace of Westminster by Carlo Marochetti; the former died 11 days after his wound, sustained in siege, turned septic. A survey of 15 equestrian statues in central London by the Londonist website found that nine of them corresponded to the supposed rule, and considered it "not a reliable system for reading the fate of any particular rider".[10]

In the United States, the rule is especially held to apply to equestrian statues commemorating the American Civil War and the Battle of Gettysburg,[11] but there are at least nine instances where the rule does not hold for Gettysburg equestrian statues. One such statue was erected in 1998 in Gettysburg National Military Park, and is of James Longstreet, who is featured on his horse with one foot raised, even though Longstreet was not wounded in that battle. However, he was seriously wounded in the Wilderness battle the following year. This is not a traditional statue, as it does not place him on a pedestal. One writer claims that any correlation between the positioning of hooves in a statue and the manner in which a Gettysburg soldier died is a coincidence.[12] There is no proper evidence that these hoof positions correlate consistently with the rider's history but some hold to the belief regardless.[13][14]

Bibliography[edit]

  • Joachim Poeschke, Thomas Weigel, Britta Kusch-Arnhold (eds.), Praemium Virtutis III – Reiterstandbilder von der Antike bis zum Klassizismus. Rhema-Verlag, Münster 2008, ISBN 978-3-930454-59-4
  • Raphael Beuing: Reiterbilder der Frührenaissance – Monument und Memoria. Rhema-Verlag, Münster 2010, ISBN 978-3-930454-88-4

See also[edit]

  • Category:Lists of equestrian statues
  • List of equestrian statues

References[edit]

  1. ^ Wheelock, Frederic M., The Official Wheelock's Latin Website, retrieved 2009-04-03
  2. ^ Stuart, Jan & Rawski, Evelyn Sakakida. Worshiping the ancestors: Chinese commemorative portraits, Stanford University Press, 2001, ISBN 0-8047-4263-4, ISBN 978-0-8047-4263-4
  3. ^ Kemp, Martin (2007). Leonardo da Vinci: The Marvellous Works of Nature and Man. Oxford University Press. pp. 201–203. ISBN 9780199207787.
  4. ^ The statue now in London putatively by Leonardo himself according to Carlo Pedretti.
  5. ^ "Equestrian Statues". Art and Progress. 4 (8): 995–998. 1913. JSTOR 20560907.
  6. ^ "King George's Head". The Connecticut Society of the Sons of the American Revolution. Retrieved August 24, 2019.
  7. ^ Dunlap, David W. (October 20, 2016). "Long-Toppled Statue of King George III to Ride Again, From a Brooklyn Studio". The New York Times. Retrieved August 24, 2019.
  8. ^ Joan of Arc (Jeanne d’Arc) (1412–1431): Statues and Monuments
  9. ^ World’s Largest Equestrian Bronze Statue Installed
  10. ^ "Do London's Horse Statues Follow a Hidden Code?". 2016-07-20.
  11. ^ Mikkelson, Barbara (2 August 2007). "Statue of Limitations". Snopes.com.
  12. ^ Adams, Cecil (6 October 1989). "In statues, does the number of feet the horse has off the ground indicate the fate of the rider?". The Straight Dope.
  13. ^ Hiskey, Daven (12 February 2013). "The Way a Soldier's Horse is Portrayed in an Equestrian Statue Has Nothing to Do With How The Soldier Died". Today I Found Out.
  14. ^ Wilde, Robert. "Historical Myths: Common Codes Supposedly Hidden In Statues". About.com.

External links[edit]

Listen to this article (11 minutes)
Spoken Wikipedia icon
This audio file was created from a revision of this article dated 16 August 2019 (2019-08-16), and does not reflect subsequent edits.
  • Equestrian statues by Kees van Tilburg
  • Equestrian statues in Washington, D.C. (with pictures)